Obecność tkanki martwiczej w łożysku rany, poza nielicznymi przypadkami stanowi silną przeszkodę w procesie gojenia ran niegojących się. Nekroza wstrzymuje przemiany tlenowe, stanowiąc swoistą barierę przed kontaktem tkanek z tlenem atmosferycznym, w stanie rozpływnym jest pożywką dla bakterii, a ulegając rozpadowi uwalnia toksyny powstające z rozpadu struktur białkowych utrzymując stan zapalny w łożysku rany. Jest wiele metod służących oczyszczaniu ran z tkanki martwiczej, między innymi: ostra, chirurgiczna, enzymatyczna jak również bardziej zaawansowane: larwalna (biologiczna), hydrochirurgiczna. Metody szybkie charakteryzują się najczęściej znacznym uszkodzeniem tkanek zdrowych. Z kolei metody uznane za bezpieczne i selektywne nie zawsze są szybkie. Sposobem oczyszczania ran z tkanki martwiczej uznanym za bezpieczny i relatywnie szybki jest tak zwana autoliza, polegająca na naturalnym procesie rozkładania martwic enzymami własnymi organizmu pacjenta. Aby przyspieszyć i wzmocnić ten proces, stosuje się opatrunki specjalistyczne z mechanizmem płucząco-absorpcyjnym, które uwalniając wilgoć w postaci płynu Ringera wzmacniają aktywność enzymów proteolitycznych w łożysku rany, a rdzeń chłonny superabsorbentu SAP pochłania i zatrzymuje wszelkie niekorzystne dla procesu gojenia rany białka: tkankę martwiczą, bakterie, enzymy.
W czasie tego spotkania szerzej omówimy charakterystykę tkanki martwiczej oraz opatrunki służące do jej usuwania.
